تاریخ ما

ـ بر روی قبور مردگان خود شیر های سنگی می گذارند که به آنان(بردشیر) می گویند. وآن نشانه شجاعت ومردانگی شخص درگذشته است.

ـ به آفتاب ( به ای افتو) به روح پدرم (به بخت بوم) به آتش (به ای تش) به چاله (به ای چاله)  سوگند می خوردند.

ـ ریختن  آب در چاله از گناهان بزرگ است.وکسی که اجاق پدرش را کور می کند یا به اصطلاح مثل پدرش دلیر وشجاعنیست می گویند (او چاله ریز) یعنی آب درچاله ریخته است.

ـ ریختن سپند درآتش از روش های همیشگی آنهاست. در هر خانه ای نیز با سپند زرح های آرایشی درست می کنند وبه عنوان یک شیئی زینتی آویزان می نمایند.

ـ روشن کردن شمع برسرمزار ها وامام زاده ها نیز بازمانده همین سنت ها است که نمی شود آنها را ازهم تفکیک نمود. قسمتی از این دین باوری ها مربوط به مهرپرستی وقسمتی هم مربوط به زردشتیان است.

شکی نیست که دین متداول درکلیه بختیاری، دین اسلام ومذهب شیعه اثنی عشری وقران وسوگند به آن از باور های درست آنان است ولی ناخودآگاه باورهای پیشینیان خود را نیز حفظ کرده وبه همراه نسل های خود به نسل های دیگر انتقال می دهند.

می دانیم که جانشینان اسکندر  سال ها در این خطه حضور داشته اندو آثار مکشوفه از دره شمی گواه براین حقیقت تاریخی است. آنها ارباب انواع را می پرستیده اند و از این ارباب انواع مجسمه هایی بیرون آمد که در اکثر کتاب های باستان شناسی به آن  اشاره شده ولی تاریخ نشان می دهد که اعتقاد براین ارباب انواع در منطقه  رواج پیدا نکرده است وسخت باوری های  بختیاری ها موجب شده که آنان نتوانند باورهای خودرا به منطقه تحمیل نمایند. از آن روزگار حتی کوچکترین نشانه ای هم در زندگی روزانه حتی گروه کوچکی  به چشم نمی خورد. بدیهی است دین اسلام به سبب استمرار وآئین های پایدار خود توانسته خود را در منطقه بقبولاند وجایگزینی انجام دهد.

امروزه مذهب مردم منطقه بختیاری شیعه اثنی عشری است واقلیت دیگری وجود ندارد همگی پیرو دین اسلام ومومن به خاندان اطهار علیهم السلام می باشد.

برگرفته از: سرزمین آفتاب